Ocak 1933 - Nisan 1937 arasında inşa edilen köprü San Francisco'nun simgesi haline gelmiştir. 1872'de demiryolu yatırımcıları köprü yapımı hakkında ilk fikirleri oluşturmuşlardır. Yapımına 1933'de başlanan köprü için çeşitli fiyat tahminleri ve kampanyalar yapılmıştır. Köprü 27 Mayıs 1937'de tamamlanarak yaya trafiğine açılmıştır.

Köprü, ismini San Francisco Körfezi'ne açılan 1,6 km. genişliğindeki boğazdan almıştır (Golden Gate (Altın kapı) veya Chrysoplae). Bu ismi, 1846 yılında Kaliforniya'daki altına hücum zamanında, Kaptan John C. Fremont'un verdiği, kaptanın İstanbul'daki Chrysoceras veya Golden Horn (Altın Boynuz) diye adlandırılan Haliç'i hatırlattığı için böyle isimlendirdiği söylenir.

27 Mayıs 1937'de öğlen saat on ikide Beyaz Saray'dan başkan Franklin D. Roosevelt'in verdiği telgraf sinyaliyle trafiğe açıldı. Açılışta, geleneksel olarak kurdele değil, zincir kesilmiştir.

Günlük olarak 100.000 araç köprüyü kullanır ve bu sayı yılda %10 civarında artar. Şehre dönüş fiyatı, aks başına 2,50 dolardır. Golden Gate Köprüsü, San Francisco-Oakland Bay Köprüsü'nün aksine paslanmaz metalden yapılmadığı için korumanın masraflı oluşuna rağmen, on yıllardır kâr etmektedir.
Golden Gate Köprüsü, San Francisco şehrinin ve tüm San Francisco körfez bölgesi'nın, hatta birçokları için -en az New York'taki Özgürlük Heykeli kadar- ABD'nin de sembolüdür.

Amerikan medyasında, en azından intiharı zorlaştırmak için diğer yüksek yapılardaki gibi bariyer konulmasının mümkün olup olmadığı defalarca tartışılmıştır. Kabul edilen olgu, intiharların genellikle anlık kararlar sonucu olduğudur. Girişimde bulunup intiharı ilk seferinde engellenenler, çoğunlukla ikinci kez denememiştir. Bariyer konulması önerisi, 25 milyon dolar tutan maliyeti, halktan gelen itirazlar ve mühendislik sorunları yüzünden uygulanamamıştır.

Golden Gate Köprüsü intiharları, Jenni Olson'un deneysel filmi The Joy of Life (2005) ve Eric Steel'in belgesel filmi (2006) The Bridge'e konu olmuştur.